Un poema con pólvora y magnolias de MÉNDEZ FERRÍN
y dijo con Heráclito, mi señor: "así pasan
todas las cosas". Lucen los cipreses en aquel
crepúsculo de las mil flores compostelanas de navidad.
De pronto, cambió el viento y trajo ese ondear de nubes ciegas
sobre Serra de Outes, casualmente.
Quiero poner al cabo de mi historia
–con paquebotes, luces fugitivas–
un largo Confucio contemplando el descenso de Novo
Neira por los Caneiros de otrora.
El conjunto de mis lúcidos maestros
me juzgue, una vez que los febriles despojos
se entreguen a la tierra. Sean ellos generosos:
sepan que yo tenía horror al tránsito del tiempo,
que amor era espanto del tiempo no detenido
y que fui fiel a los recorridos
del agua confuciana, irrepetible,
como el perro sin raza es fiel al amo.

e dixo con Heráclito, meu señor: "asín pasan
toda-las cousas". Locen os alciprestes naquel
serán das mil frores compostelanas de nadal.
Súpeto, o vento virou, e trouxo ese ondear de nubes cegas
encol de Serra de Outes, por acaso.
Quero pór á final da miña historia
–con paquebotes, luces fuxidías–
un longo Confucio contemplando o devalar do Novo
Neira polos Caneiros de noutrora.
O conxunto dos lúcidos meus mestres
me xulgue, unha vez que os febrentos despoxos
señan entregues á terra. Señan eles xenerosos:
seipan que eu tiña horror do tránsito do tempo,
que amor era espanto do tempo non detido
e que lle fun fiel aos decorridos
da iauga confuciana, irrepetible,
coma o can de palleiro é fiel ao amo.
(Del libro ‘Con pólvora y magnolias’.
Traducción de Manuel Outeiriño y Eloísa Otero)
LECTURAS A LA SOMBRA DE UN COCOTERO La bitácora de poesía y cosas aledañas de ELOÍSA OTERO










