Isla Kokotero

June 7, 2009

Fotos del recital de KARLOTTI con dos poemas de ‘El ladrón de peras’, todo de ZAPI

 Víctor M. Díez y Karlotti

 


Recital de Karlotti en León, junio 2009


Cuidado al secar la pintura de uñas

se te pueden salir los dedos de las órbitas.

 

 

 

Rasante,

un puto vuelo rasante de tus pestañas

me dejó acribillado en la cuneta.

 FELIPE ZAPICO (ZAPI)
Del libro inédito ‘El ladrón de Peras’

June 4, 2009

Recordatorio: Hoy 4 de Junio / JUAN CARLOS VALLE, ‘KARLOTTI’, cierra en León el ciclo ‘Cuatro Cuartetos’ y presenta su libro ‘Postales de humo’

Juan Carlos Valle, Karlotti

Y SIN EMBARGO
AQUÍ ESTAS TÚ
DONDE LAS DERROTAS LO CURAN TODO
CON LA ESCUETA ALEGRÍA
DE ESTOS PÁJAROS DE TINTA

JUAN CARLOS VALLE, KARLOTTI

~ ~ ~
http://Lasfloresencarnadas.blogspot.com
http://blogpw.karlotti.eu/
http://www.myblog.es/karlotti
Ame o pobo o bo poema

HOY 4 DE JUNIO
A LAS 20 HORAS
EN EL SALÓN DE ACTOS
DE LA BIBLIOTECA PÚBLICA DE LEÓN

(C/ SANTA NONIA)

Le dedicamos a Karlotti y a Víctor M. Díez, también,
la columna de hoy jueves en EL MUNDO DE LEÓN,
dentro de la sección EL ESPEJISMO DE LA GALBANA.

 ¡NOS VEMOS EN LA BIBLIOTECA!

May 22, 2009

Dos poemas (y un próximo recital, el 4 de Junio) de JUAN CARLOS VALLE, ‘KARLOTTI’

 Karlotti cierra el ciclo 'Cuatro Cuartetos' y presenta 'Postales de humo'

 
ESTA MAÑANA
 
he ido a Correos
 
con toda la noche
 
en una discreta caja.
 
He puesto sellos de urgencia
 
y se la he enviado al diablo.
 
 
 
 
(él llena a veces mi almohada de
 
agujas y chinches)
 
 
~ ~ ~
 
 
Creo que soy demasiado viejo para madurar,
 
lo cual me tranquiliza.
 

 
 
No es que a mi edad tenga muchas ganas de vivir,
 
pero, ¡estoy acostumbrado!


~ ~ ~

Karlotti con la poeta Déborah VukusicJUAN CARLOS VALLE ‘Karlotti’ nació por primera vez en Maside.
Posteriormente renacerá en tantas ocasiones como episodios iniciáticos adornan su intensa biografía.
 
Poeta, viajero y agitador tabernario, siempre en la órbita de una vanguardia lúdica y militante, abraza la esencia de la vida descalza y libérrima, escapando de todos los estamentos que lo quieren domesticar (familia, trabajo, estado…).
 
Fruto de su constante experimentación vital, participó en movimientos políticos o literarios en León y Valladolid; recorrió una imaginaria ruta de la seda hasta la India durante dos años de deriva psicogeográfica; compartió bares alternativos trenzados a base de jazz, poesía y amistad (’El cafetín del largo Adiós’, ‘El Farolito’…), y plasmó una pequeña parte de su aprendizaje en revistas y libros colectivos, más concretamente en su poemario personal "Todos los jueves salvo la luna". Cabe reseñar, también, que es uno de los promotores del Festival de Poesía Salvaxe de Ferrol.
 
La mayor parte de la sabiduría destilada por la vivencia radical de Karlotti permanece inédita. En su nuevo libro "Postales de humo", publicado por la asociación de ciudadanos de Ferrol Fucobuxán, podrá conocerse una de las personalidades más singulares y fascinantes de la cultura no oficial ibérica. 

~ ~ ~ 

El próximo 4 de Junio, Karlotti presentará su nuevo libro de poemas, ‘Postales de humo’, en la Biblioteca Pública de León, acompañado por CHEFA ALONSO (percusión), ÓSCAR BÁRCENA (bajo eléctrico) y MARTA GÓMEZ (piano), dentro del ciclo CUATRO CUARTETOS que coordina el poeta VÍCTOR M. DÍEZ.

April 15, 2009

15-18 de abril / II Semana de Poesía Salvaxe de Ferrol

II Semana de Poesía Salvaxe de Ferrol

~ ~ ~
[Mensaje de Karlotti desde Ferrol:]


Por segunda vez vamos a celebrar
la SEMANA DE POESIA SALVAXE.
No esta mal dados los tiempos que corren como ladrones.
Aqui envío parte del texto que se leerá
como proclama y principio de la semana.

Saude e cordiales apertas e un bicazo pequeniño
karlotti

~ ~ ~
Basta de juegos de palabras, de artificios de sintaxis, de malabarismos formales; hay que encontrar —ahora– la gran ley del corazón, la ley que no sea una ley, una prisión, sino una guía para el espíritu, perdido en su propio laberinto. Mas allá de aquello que el poder jamás podrá alcanzar, allí donde los rayos de la razón se quiebran contra las nubes. Ante una Europa momificada dentro de las ataduras de sus fronteras, congelada en su lógica de dos más dos son cuatro mil, enmohecida por el espectáculo, despellejada por las cuchillas de la rentabilidad, ante una Europa atrapada en la red de los  silogismos  de sus finanzas y sus desoladoras consecuencias, ante esta realidad y empleando su misma lógica solo nos queda constatar lo mucho que todo esto apesta.

Ante esto solo nos queda Reír y Resistir, esta es la cuestión. Y la poesía esta en condiciones de ser herramienta de alegría y resistencia. Ella es generosidad y dignidad en tiempos  como estos donde la oscuridad nos deslumbra hasta hacer de esta miserable abundancia un estúpido espectáculo. Ella, la poesía, los poemas nos entregan la palabra de nuevo intacta como el grito emocionado del primer ser humano ante su desnudez sagrada.

Hoy volamos la palabra y la confrontamos con la parafernalia de este mercado de baratijas que nos ahoga. Con la cruenta y estúpida rentabilidad de la muerte troquelada por los intereses mezquinos de unos pocos.

La poesía en definitiva es este rayo que no cesa y que nos ilumina en momentos como estos en los que a la desolación y el saqueo le llaman crisis. La poesía es hija de nadie y sabe a sangre de cada uno.


http://Lasfloresencarnadas.blogspot.com
http://blogpw.karlotti.eu/
http://www.myblog.es/karlotti
Ame o pobo o bo poema

February 22, 2009

Un poema de JUAN CARLOS VALLE (’KARLOTTI’)

 

Y si te digo que no quiero estar contigo
Dijiste
cuando una bandada de pájaros ultramarinos
quedaron moribundos
entre las sábanas

Después
La risa
fue un hueso mondo y lirondo
en nuestra casa.

JUAN CARLOS VALLE (alias ‘KARLOTTI‘)
[Del libro ‘Todos de etiqueta. Antología de inéditos’.
Selección de Tomás Salvador González. Valladolid, 1986]

April 22, 2008

A poesía encarnada / MANIFIESTO POÉTICO

MANIFESTO POÉTICO
A poesía encarnada

Algunhas consideracións
(I Festival de Poesía Salvaxe en Ferrol) 
 Guillermo Ferrández
"A poesía está na rúa
para darlle unha lección aos demos secos"

    A poesía está na rúa. Hoxe baixámola ata este cascallo do esquecemento, para que se airee. Facía tempo que non saía, que non sabía que facer coa súa vida; a poesía está na rúa, virán vela moitos que a esqueceron, moitos que crían que morrera, que a tiñan enterrado de noite nun cantil de cartón pedra, sen mar e sen gaivotas. Pero non morreu, atópase ben, preparada para este século tempestuoso, está á espera, se non que non viña, díxonos, para non dicir nada que non viña; por iso quere dicir algo non tan novo, algo parecido a unha bala ou un coitelo. Non quere longas sapos e serpes, díxonos, iso xa está dito. Xa está morto, o veleno xa matou aos nenos, deixounos cegos e mancos e xordos e negros e mortos. Os nenos xa están mortos e os diaños se pancean ao sol como pingas de mercurio, escurridizos. A poesía baixou a este vertedoiro para darlle unha lección aos demos secos, vainos a descolgar das cordas e vainos a tirar no cubo da roupa sucia para que sepan que non os necesitamos, que sen eles poderiamos vivir perfectamente, polo menos este ano.

Os demos sábeno, por vellos, e están tremendo de frío, fan que tremen cando amence, como si a luz molestáseos, pero menten, eles non poden tremer porque non teñen frío, nin corazón nin vergoña. Os demos non soportan a luz nin a palabra na rúa, non queren saber nada da palabra porque o seu reino é o ruído, están cheos de ruído, fan ruído para que pase o tempo sen sentilo, parece que están en silencio pero fan ruído cos seus pensamentos, cos seus mandamentos amárgannos o día, pásanse as noites amargando o soño dos nenos coas súas leis de trapo, marchitando flores coas súas mans de lija e debuxando grises corazóns de pedra. A poesía sabelo, por iso baixou á calel coa, palabra a punto, afilanda, perfecta, apenas balbucea pero xa soa, vai tomando voo, xa está no aire e soa: todos somos o mundo, o tempo é noso. As palabras levántanse sobre os cascallos porque as cidades non están só feitas de ladrillos, as palabras levantan as esquinas e fan que as prazas sexan íntimas. As cidades están feitas de dor e de alegría, de ausencias e de infancias, de regreso e despedidas, de fracasos e de bicos. Como non ver na palabra a argamasa que constrúe as rúas dos nosos corazóns, non é a palabra o lastro sobre o que os nosos pasos esculpen o mapa dos días?
GUILLERMO FERRÁNDEZ e JUAN CARLOS VALLE (alias ‘Karlotti’)


poema de los adioses

Como te decía…
en este lugar en celo,
donde las aldeas son comestibles
y alimento favorito de la lluvia mas antigua,
caldiño pra sorber quente
como cando fago o amor co meu amor salado.
Donde las grúas en extinción
picotean los dorsos de los certificados de mala conducta,
Te digo,
Aquí la poesía no corre peligro alguno
de ser sumida en la nostalgia
ni convertirse en meliflua y ridícula criatura,
ni dulzona entelequia,
ni coñazo sofisticado, o primoroso hastío.
Como te digo, asombrosamente aquí los poetas
adoran la vida, sus calles, la amistad, las barras
navegables de los bares, y dejan en paz sus bellos poemas,
dejan que vuelen en el maravilloso cielo de los  humanos que hablan.
Como te digo,
no sé dónde estoy exactamente,
pues aquí el Este y la espuma,
el Norte y el Viento, la hierba y la risa,
se aparean sin descanso. ¡Es algo extraordinario!
Con los poemas en los dientes del alma,
los bolsillos rotos,
las esquinas se desdoblan
y te ofrecen amables saludos como si te conocieran de siempre.
Las casas fondean con sus mejores castillos de popa,
estoy emocionado.
Camino hacia el centro y siempre estoy en el corazón
apasionado de la periferia.
Aquí los poetas adoran las palabras,
y a sus portadores: los parados, los sabios, los delincuentes,
las orfebres, las incansables soldadoras, los costureros, las ociosas,
los vagamundos, las rebeldes, insurgentes e insurgentas, las que mecen,
los que acunan,
los que se esfuerzan generosamente por tocar lo menos posible
la naturaleza de los besos, los labios de los árboles, las orejas azules
con sus bocas de riego, estas, si les echan una mano siempre,
para que escuchen el infierno.
Aquí las palabras y las cosas
se aparean sobre sonrisas soleadas,
y como animales salvaxes y domésticos
se desdoblan como nosotros,
en la punta de las lenguas, humedeciendo los labios políglotas
hasta que los mismísimos dedos se mueren como peces.

No sé dónde estoy exactamente,
pero aquí me quedo,
para regresar sin prisa.

Mira, cómo te mojó la distancia,
sin ir mas lejos, las plazas arboladas de estraperlo
se llenan de bukunines y malatestas,
con las manos repletas de ternura, y la mecha encendida.
En alta voz se ignora el poder en todas sus facetas, toxicas y asépticas.
Mas allá en la noche, muchachas irredentas, trenzan redes
de mortal eficacia con sus voces de pálpito,
ciscan cabos y maromas, transparentes,
para izar las anclas que cada uno considere.
Son muchachas a las que no le alcanza la miseria de la abundancia.
Oriundas de costas mortales,
las dos aladas de una fe adorable
que la rentable miseria
blasfema sin pausa.
Más tarde, como son los días,
un hermano humano
deambula como un nómada afgano
bautizando y subvirtiendo los negocios y comercios,
gordos, glotones satisfechos, rincones en ruinas,
escombros dorados,
zanjas, sí, zanjas descarnadas,
y así súbitamente todo se torna
un campo enamorado de combate, por supuesto
solo cuerpo a cuerpo.
En la misma favorable derrota, David
cuida a todos los desgraciados goliats,
pues no hay nada que un hombre no pueda hacerle a otro hombre.
Y silbando con su voz acarrallada
funde los barrotes hasta tocarte el cielo de la boca.
Te digo, que esto es algo para mimar de boca en boca,
súbitamente con la cadencia de un home dos pes a os bikos
estevo estiva la ternura en las oquedades
de todas las sentinas del llanto. Y los enormes mercantes de la pena
ladran mansamente
sin que nadie le toque los cojones.
Y aun en este enorme día de los días
una voz repercute gaita en un aullido,
y los niños salen de las paredes de mama
y corren detrás de sus divinas enseñanzas,
donde en un instante se doctoran
en la búsqueda de islas del tesoros
hasta en su mierda favorita.
Y ahora, un dramático demiurgo suena como telúrica caricia
y ya la fiesta alcanza
 la gozosa manía de ser, maldita sea, buenos.
Y la bendita mala suerte
nos vuela la fe.
Y sus voces curan
con silencio crudo hasta el alma de las piedras.
KarlottiComo te digo,
no sé dónde estoy
pero me quedo,
para regresar despacio, muy despacio,
como cuando te hablo
desde tanta cariñosa distancia
con las yemas
del mar
en llamas.
by KARLOTTI
http://Lasfloresencarnadas.blogspot.com
http://blogpw.karlotti.eu/
http://www.myblog.es/karlotti
Ame o pobo o bo poema

Poetas salvaxes en Ferrol

 http://islakokotero.blogsome.com/images/cuatferr.jpg

Marcos Lorenzo, Karlotty, Víctor M. Díez y David González

http://islakokotero.blogsome.com/images/cuatvic.jpg

 Víctor M. Díez, poeta en la rue.

I Semana de Poesía Salvaxe de Ferrol 

April 5, 2008

16-19 Abril / I Semana de Poesía Salvaxe (en Ferrol)

16, 17, 18 e 19 de Abril
A PALABRA ENCARNADA 
Catro días de ‘versos salvaxes’
En FERROL (Galicia, España) 
 Karlotti, con barba, en primer término

Mércores, 16 de abril
18.30. O Quiosco do Cantón acolle as verbas dos poetas Guillerme Fernández e Carlos González “Karlotty”.
23.00. María Lado, xunto coa poeta Lucía Aldao, presenta Onde estea un cubata que se quite un soneto. A posta en escena de ambas as dúas poetas terá lugar no pub Cazadores.
 
Xoves, 17 de abril
12.30. A rúa Real e a praza de Amboage acollen ao poeta leonés Víctor M. Díez.
21.00. No Centro Cultural Torrente Ballester escoitaranse os recitais de David González e Camilo Franco, acompañado da guitarra de Magín Blanco.
 
Venres, 18 de abril
12.30. O Leo actúa no mercado da praza de España.
21.00. Na Biblioteca Municipal Central, Carlos Oroza e Carlos Vilas presentan o seu novo espectáculo poético Donde la noche da la mano al día.
 
Sábado, 19 de abril
12.30. No mercado da Magdalena é a quenda de Estevo Creus.
19.00. Palabra, música e videocreación mestúranse na jam session poética conducida por Manolo Cortés. Os cineastas Rubén Coca e Pablo Portero deixarán a pegada do espectáculo nas súas cámaras.

Podes consultar (click:) os curriculos dos poetas

Carta de MARCOS LORENZO, asesor cultural do Concello de Ferrol:

Preséntovos agora un dos acontecementos culturais do ano en Ferrol. Unha semana de Poesía Salvaxe que pretende converterse nunha cita anual obrigada cun outro xeito de concibir a poesía, fóra de acartonamentos académicos. Esta primeira edición leva por título "A Palabra Encarnada", e xuntará en catro días (16, 17, 18 e 19 de abril) a dez poetas que recitarán nas rúas megáfono en man, rematando coa celebración dunha jam session poética conducida por Manolo Cortés na Capela do Torrente.
O prato forte é, sen dúbida, a presentación en rigorosa exclusiva dun novo espectáculo poético de Carlos Oroza intitulado: "Donde la noche da la mano al día".
Ademais, a Semana será gravada por dous cineastas locais (Rubén Coca e Pablo Portero), do que resultará unha "mirada de autor" de arredor de 15 minutos que será debidamente distribuída e presentada en certames audiovisuais.
Quixera solicitarvos unha cobertura e un cariño especial para con este evento, apoiándonos na súa difusión. Intentamos traer un sopro de frescura a Ferrol, deseñando programacións imaxinativas que axuden a espolear o ton cultural da cidade e a proxectar aos/ás nosos/as creadores/as no exterior.
Recibide bicos.
    Marcos Lorenzo

February 28, 2008

‘Versos adversos’ de KARLOTTI

CON TODO EL TIEMPO DEL MUNDO

Mis dedos
saben todo sobre la lumbre
y mis huesos
sobre su ceniza.

El Mar me plagia la pena
pero hace fotocopias
de mis ramas
de su efímera música
la que usan los pájaros migratorios
para hacer sus nidos
osados.
Caen los días
como si de los ángeles
el alma
y un bello cansancio traduce
el ensordecedor silencio
de la muerte.
Los poemas como tú
se abastecen
de todo el tiempo del mundo…

Qué importa si ellos no saben
que jamás el miedo te asalta
cuando la noche amasa
la luz inmisericorde de lo efímero

pues en los bolsillos de la carne
se multiplica su eternidad
su incombustible silencio.
Los dedos se duermen
haciendo papiroflexia
con los encendidos sueños,
con la pena
de los árboles
de las piedras
de sus muchas infancias
de su incansable indiferencia.

Y a vosotros los dioses
os digo:
no contéis conmigo
TENGO TODO EL TIEMPO DEL MUNDO

    Por KARLOTTI, desde El Ferrol
    (Ame o pobo o bo poema)

http://Lasfloresencarnadas.blogspot.com
http://blogpw.karlotti.eu/
http://www.myblog.es/karlotti
http://aguazzero.blogspot.com
http://leyendopoesia.blogspot.com






















Get free blog up and running in minutes with Blogsome
Theme designed by Riosoft